Monster aan de lijn...

In het artikel ‘Turkse karperboulevard’ in Karper 48 schreef ik al dat ook op dit water een oude wet nog steeds van kracht is: ‘no wind, no carp!’. Nou, afgelopen juli van 2011 was het heet... bloedheet! Zo’n 40 graden elke middag, met af en toe een zwak briesje, maar zeker niet de gunstige windkracht 4/5 of meer pal op de karperboulevard waarop we gehoopt hadden. Gelukkig kent Franky het meer inmiddels vrij goed en hij loodst je op zulke dagen naar stekken aan de andere kant van het water, waar je altijd wel kans maakt op een (grote) karper.
Zo ook deze vakantie. Na een dagje boulevardvissen (lees: lekker acclimatiseren en relaxen op het terras van het hotel), visten we de volgende dag op een schitterende stek, bij de uitloop van een riviertje. Al snel lagen alle hengels uit en lagen we lekker te ravotten in het Turkse water. Intussen prepareerde Franky de barbecue. Toen klonk er ineens een raar gepiep tussen het gespetter door... beet! Ik was het dichts bij de hengel en haastte me erheen. Het was een hele trage maar gestage run; piep... piep... piep... Hmm, dit zou wel eens een grote, logge vis kunnen zijn! En op het moment dat ik de hengel greep, wist ik dat er een werkelijk monster aan de lijn hing! Alsof hij niet eens in de gaten had dat in met mijn volle gewicht in de hengel hing, zwom mijn opponent in het zelfde rustige tempo onverstoord de Koycegiz-diepte in...

 

 

Schildmonster!

What the f... heb ik nou weer aan mijn lijn hangen?! Een karper kon het nauwelijks zijn; dan had ik er zeker een nieuw wereldrecord aan! Een meerval? Nee, die heb ik wel vaker gevangen en die gedragen zich heel anders. Dan blijft er maar één ding over, en dat is een reuzenschildpad... Ik had al eerder wat  kleinere schildpadden gezien en zelfs een kleintje in mijn handen gehad, maar dit ding hield ons nu al drie kwartier bezig; Yvonne, ik en Franky drilden om de beurt een paar minuten, tot de spieren weer verzuurden. Slechts met een uiterste krachtinspanning van Franky, lukte het uiteindelijk om de schildpad op het ondiepe te trekken. Hevig geschrokken deed iedereen een sprong achteruit toen het schildmonster van +/- 75 kg ineens onze kant op racete! “Met die enorme bek bijt hij ineens je hand eraf hoor!”, waarschuwde Franky. Gelukkig bleek Franky een echte held en met gevaar voor eigen leven (of in ieder geval enkele ledematen) lukt het hem om het beest te onthaken, waarna hij snel het hazenpad koos, het diepe, heldere water in... Wow, wat een avontuur, GEWELDIG! We hadden nog geen karper gevangen, maar de vakantie kon nu al niet meer stuk!

 

De ontmaagding

Na wederom een heerlijke Turkse avondmaaltijd en de nodige Raki’s, vertrokken we de volgende ochtend al vroeg met een grote partyboot, die Franky speciaal voor zijn gasten exclusief afhuurt. Hierdoor konden we dus dele dag op een grote privéboot heerlijk in de schaduw vissen op de meest mooie stekken.
Delano had ontdekt dat het het mooist is wanneer je vanaf het dak van de partyboot naar beneden springt en regelmatig klonk er dan ook een luide plons, waarna er een breed glimlachend manneke weer aan boord klauterde. De beaasde haken (waaronder de speciale Delano-rig!) lagen 150 meter van de boot verwijderd, waardoor de karpers geen last zouden hebben van onze zwemavonturen. En dat werd binnen een uur bewezen door een fluitende run! Binnen no time had ik de hengel van de rodpod gegrist, maar omdat Yvonne deze vakantie ‘ontmaagd’ zou moeten worden, gaf ik haar snel de kromme hengel aan. Dit was gelukkig geen schildpad en met wat aanwijzingen van Franky en mij, wist Yvonne de karper vakkundig naar het landingsnet te drillen en zo haar maagdelijkheid te verliezen; de eerste karper voor Yvonne ooit was binnen. 16 pond Turks karpervlees; gefeliciteerd meid!

 

 

 

IJzersterke spierballetjes

Delano had het allemaal dolenthousiast maar ook met een ietwat jaloerse blik gadegeslagen; hij wilde ook wel eens zo’n karper vangen natuurlijk. Met de belofte dat áls er nog een aanbeet zou komen, hij de hengel mocht pakken, was het zwemmen eventjes voorbij voor hem. Met gespannen gezicht bleef hij binnen 10 meter van de hengels, om in ieder geval op tijd te zijn mocht het beginnen te piepen. En ja hoor, even later was het weer raak; pieeeeeeepppp! Ik stond toevallig op het dek naast de hengels, maar het scheelde niet veel of Delano, die vanuit de stuurhut kwam gestoven, had hem nog eerder te pakken dan ik! Wat toen volgde is eigenlijk onbeschrijflijk... De glimlach van oor tot oor, de vreugdekreetjes, afgewisseld door een intense spanning op zijn gezicht; Delano was eventjes de gelukkigste jongen van de hele wereld!
Met af en toe een heel klein beetje hulp en met uiterste krachtinspanning (dit was echt geen klein visje hoor), wist ook hij zijn allereerste karper ooit te landen. Met 14 kilo echt wel een ‘big mama’ en met zijn ijzersterke spierballetjes wist Delano de vis net lang genoeg omhoog te krijgen voor een mooie foto. En weer is hier maar één woord voor: GEWELDIG!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Dikke tranen...

Over de resterende dagen kan ik heel kort zijn. We hebben nog op een andere stek (Garlic Island) en op de boulevard gevist, maar omdat we lekker relaxen en uitslapen belangrijker vonden dan vroeg opstaan, hebben we alleen van 11.00 tot 16.00 gevist en helaas geen karper meer gevangen. Waarschijnlijk was het nu gewoon even te heet en stond er veel te weinig wind. Wel hebben we met kleine hengeltjes nog allerlei vissoorten gevangen, zoals harders, japonvissen en een speciaal soort barbelen en we hebben ons dus geen moment verveeld. Na een fantastische week was het tijd voor afscheid en er biggelden dikke tranen over menig wangetje... Het wordt misschien saai, maar ook nu weer kan ik maar een slotconclusie trekken; ‘Het is hier GEWELDIG!’

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Meer info

Je kunt het hele jaar door terecht bij Franky en de Flora hotelmanager Alp, om een leuke vakantie of natuurlijk een superfanatieke karpertrip te beleven, waarbij ik er niet van sta te kijken als er binnenkort nog een keer een monsterkarper van 35 kg+ of misschien wel 40 kg+ naar boven zal komen...
Je boekt een all-in arrangement bij Franky Wauters, waarbij het hotel, de transfer, het vissen, de materialen, het aas en natuurlijk je eigen eten en drinken inbegrepen zijn. En het mooiste van alles is dat dit allemaal kan tegen typisch Turkse prijzen. in goed Nederlands dus: spotgoedkoop! Alleen de vlucht moet je zelf boeken/betalen en daar ben je tussen de 200 en 400 euro voor kwijt.
Voor meer info over het Flora Hotel: www.florahotel.info
En voor contact met organisator Franky surf je naar: www.floras-quest.com

Veel plezier in Turkije!
Parry Vermeulen

De Delano Rig